FİN

seni çektim içime hava diye sen diye diye...


ne kadar da imkansız gibi görünüyordu senden vazgeçmek
öyle bir vazgeçtim ki gözlerinden
gözlerim bile şaşırdı
 ağlamadı...

o kadar çok yorduk ki birbirimizi
ne gidebildik ne de kalabildik
birimizin buna bir son vermesi gerekiyordu
o ben oldum...

içimde ne yangınlar çıktı
ne fırtınalar koptu
ellerim yapma dön diye yalvardı
ama dinlemedim
görmezden geldim her şeyi
arkama dönüp bakamadım bile
çünkü biliyordum
ellerimin yapamadığını gözlerim yaptıracaktı bana
"gitme" diyecekti
"gitmeyelim"...

o kapıdan tek başıma girdiğim o anı unutamıyorum bir türlü
ikimizi beklerken ev beni yalnız görünce hüsrana uğramıştı sanki
silindi bir anda bütün renkleri
küstü bana evimiz ne yapmaya çalıştıysam olumsuz yanıt verdi
ışıklar yanmadı mesela
su ısınmadı...
eşyalarımı toplayıp o kapıdan son kez çıkışımda kapı bile kapanmak istemedi
20 dk taksi bekledim ...

halbuki o evi ilk kuruşumuz dün gibi aklımda
ilk heyecanım benim
sen her ne kadar korkmuş olsanda
ilk evimiz bizim ilk yuvamız
 eve aldığımız her şey büyük bir heyecanla yerleştirilmişti yerlerine
oysa ne kadar da kolay yıkıldı her şey
ne kadar da kolay paramparça oldu

şimdi bir aşk pazılı gibiyim
büyük bir yanım eksik
ama dayanmaya çalışıyorum
her gün resimlerimizde ne kadar mutlu olduğumuzu görüp
yeniden o anlara dönüyorum
ve yeniden mutlu olmaya çalışıyorum..

Tahammülsüzlük..

o kadar zor mu gerçekten de ufacık bir tebessüm göstermek
yüzümü görünce o kadar mı nefret doluyor içine
neden hep pusuda yatıp bir hata yapmamı bekliyorsun
bu kadar mı zor beni kabullenmek
o kadar mı kötüyüm
o kadar mı beceriksizim bu ilişkide
hep mi hatalıyım
hiç mi yok iyi yaptığım bir şey
madem öyle seni benim yanımda tutan ne
sevgi madem neden hata yapayım diye bekliyorsun
madem aşk neden bir tebessümü çok görüyorsun
hiç mi hak etmiyorum ufacık bir ilgiyi
ufacık bir gülümsemeyi
neden bana karşı bu kadar tahammülsüzsün
sevgi bu mu gerçekten
o zaman ben neden sana kıyamıyorum
bir bakışına bırakıveriyorum hemen kendimi
hata bile yapsan olmamış gibi davranıyorum
gözlerinin içine bakıyorum
sahibine tapan köpekler gibi
köpek gibi sevmek bu olsa gerek
o kadar sadığım ki sana
gazeteyle vursanda yaptığım her hatada
peşinden geliyorum sıkılmadan
gittiğin her yerde yanına kıvrılıyorum
kokun olmadan uyuyamıyorum
ben mi acaba sevgiyi farklı yorumluyorum
yoksa sen mi?

Wazgecis 2

02-09-12 14:00

Nereye gitti o eskiden o güzel gözleri askla bakan adam
Nasıl değiştik bu kadar birbirimize karşı?
Aşklarımız ne zaman oldu de gömdük?

Her sabah gözlerini açtığında yüzü gülen beni gördüğü her an mutluluk duyan adam nerede şimdi?
İşe gittiğim dakikadan itibaren özlediğim eve dönmek için can attığım kişiye ne oldu?

Aşk sözcüklerini söylemeyi ne zaman bıraktık ve ne zaman birbirimize bu kadar katlanamaz hale geldik?

Ben mi değiştirdim seni yoksa zaman mı?
O kadar mı sıkıldık birbirimizden o kadar mı bıktık?

Ne zaman geçtik o saygıyı sevgiyi içeren çizginin ötesine?
Hiç mi dönüşü yok bu yolun?
Artık eski sen ve eski ben olamayacak kadar mı uzağız aşka?

Sanırım bizi bitiren zaman cevap olacak sorularıma.
Çünkü ne sen kabulleneceksin bu gerçeği ne de ben...
Gözlerimize bakacağız ve aski arayacağız geri dönmüşmü acaba diye
Nereye gitti kim bilir...
Dönermi onu da artık zaman bilir.
Ne dersin sevgilim bu umut belki de gerçekleşir...

Wazgecis 1

23-08-12 Persembe 15:30

Defalarca gözün kapalı silip atarken sen beni
Ben her defasında savrulan ve kırılan parcaları birleştirmekle uğraştım.

Sen her tartışımızda haklı-haksız ararken
Ben nasıl duzeltebiliriz sorunlarımızı diye kendimi paraladım.

Ben senin gözünde nefret edilesi, kibirli, saygisiz ve sizofren biriyken
Sen benim gozumde hep kucuk ve sefkate ac bir bebek olarak kaldin.

Gozlerine her bakisimda daha da asik oldum sana
Ki sen seni sevmedigimle suclaya bilecek kadar dik kafali olabildin.

Ben senin yuzunun asilmasina bile dayanamazken
Sen nasil oldu da onca gozyasima dayandin?

Acaba sen mi dogru olani yapiyordun yoksa ben mi?

Nasil oluyordu da okadar askla dolu adam kucucuk bir olayda nefret canavarina donusuyordu?

Nasil oluyordu da gozumun yasina bakmadan beni onca yasadiklarimiza ragmen bir kalemde silebiliyordun?

Ben seni mutlu etmek icin icimdeki kendimle savasip bu savastan kapanmaz yaralarima ragmen galip cikarken

Sen beni tek bir darbeyle nasil oluyordu da yere serebiliyordun?

Her iliskide bir bencil var miydi?
Varsa kimdi bu iliskide ki bencil?

Ben, beni hice sayip asla yapmam dedigim seyleri yaparken bencillik mi yapiyordum?

Yoksa sen icindeki seni sevmek ve memnun etmek yerine kendini beni memnun etmeye adamis gibi gorunup,
Aslinda senin istedigin kisi olamadigim icin bana sinirlenmen mi bencillikti bir turlu cevap veremedim.

Ask surekli birbirinin hatalarini aramak miydi senin icin?
Yoksa hatalari yok sayip birbirine daha siki sarilmak miydi?

Neden her tartismamizda gecmisi onume getirip durdun hic mi saygin yoktu bugune?

Simdi ne sen eskisi gibisin nede ben...
3,5 ay okadar degistirdi ki bizi yada sadece beni artik hic birseyi eski renkleriyle goremiyorum bu aralar.
Sadece gri renk var artik hayatimda.
Ben gokkusagimi yitirdim
Umarim sen yitirmezsin...

Wazgecis

21-08-12 Sali 17:45

Kirik bir banyo kapisi birakarak ardinda gittin

Heryerde kokun varken nasil soluk almami bekledin o bos odalarda..
Sac tellerin heryerdeydi kiyamadim atmaya
Onlar giderse sende tamamen giderdin belki
Yada ben oyle sandim..
Belki de gitmeliydin icimden.
Nasil silip atabilirdim ki seni bir ada?
Hangi zaman yeter ki seni icimden atmama
Oyle bir islemissin ki iliklerime kadar damarlarimi kesmem lazim seni bunyemden atmak icin
Ama yapamam...
Seni icimden atamam...

Sen benim ilkimdin;
Ilk asik oldugum,
Ilk sevdigim,
Ilk ayni yatagi paylastigim,
Ilk katlandigim,
Ilk guvendigim,
Ve ilk gitmesini istemedigim..

Sana her baktigimda dogmayacak cocugumu cizdim kafamda
Gozlerine her bakisimda yeniden ve yeniden asik oldum sana
Sen guldugunde guldu gozlerim
Sen doydugunda doydu karnim
Bir annenin cocuguna besledigi askti benimki sana besledigim
Yaptigin hatalarda azarlamam bu yuzdendi
Herseyden sakinmam bu sebeptendi

Ama sen kabullenemedin bu durumu
Zor geldi iki anneye sahip olmak
Birinden kurtulmaliydin oda bendim..
Yapamadin, dayanamadin saf sevgime

Oysa ben seni oyle sevmistim iste
Bir annenin yillar sonra ugrasip da es kaza dunyaya gelen cocugunu sevdigi gibi
Iste ben oyle zor bulmustum seni
Cok da kolay oldu kaybetmem...

Yasattigin 3,5 ayin her aninda sevdim
Hala da seviyorum

Sen yaptigim her hatada benden igrenip nefret ederken
Sen hata yaptigin da ben seni daha da cok sevdim
Cunku her halinle seni kabullendim
Senin icin degistim
Senin icin nefes aldim
Senin icin varoldum adeta
Iste oyle bir aski birakip gittin
Icin hic titremeden carptin kapiyi
Sonsuz bir bosluga..
Sonsuz bir karanligi biraktin arkanda..

Hoscakal sevdigim...
Ben senden hic vazgecmedim...

the most lonely day of my life

ben sana adım attıkça sen beni ittin
hep gitmek istediğimi sandın
oysa gitmek için bir sürü sebebim vardı
ama gitmedim..
çünkü sevdim...
hep soruyorsun ya "ne kadar" diye..
inanmadığın kadar!

bazen kalbimin parçalara ayrıldığını hissettim
bazen çok mutlu oldum
bazen de çok yalnız
hem de aynı evde olduğumuz halde çok yalnızdım..
çoğu zaman o vazgeçemediğin oyununla benim aramda seçim yapmanı istemek için yanıp tutuştum
çoğu zaman onu bana tercih ettiğini düşündüm
işte o zamanlar kendimi odama kapattım ve gözlerimi kapatıp evde gerçekten de yalnız olduğumu hissettim..
çoğu geceler uykularımdan uyanıp yantarafımı kontrol ettim
hep boştu...
oysaki hep sarılıp uyuyacağım biri vardı hayalim de...
beni gerçekten seven ve gecenin karanlığında yanımda hissedeceğim
yalnızlığıma son verecek biri..
hayallerle gerçekler birbirine uymuyormuş bunu yeniden öğrendim.

şimdi odamda  yalnızım
sen salonda oyun oynarken ben yalnızlık şarkıları mırıldanıyorum
duymasanda......

duvarlar...

inanana kadar görüşmeyelim o zaman dedin ve sustun
öyle cümlelerden ne kadar nefret ettiğimi bile bile üstelik...

saat gece yarısıydı ve sen
ben giderken arkamdan öylece baktın
senin benim sevgimi sorguladığın kadar
benimde senin sevgini sorgulama hakkım vardı oysaki
neden ne kadar yaralı olduğumu göremedin ki?
kime güvensem bir bir kayboldular hayatımdan
nasıl emin olabilirim bir gün bırakıp gitmeyeceğine
aklında hep gitmek varken?

şimdi var olan güven temellerim ilk depremde  yerle bir oldu
kurduğun cümlelerden çok gitmeme izin vermen acıttı canımı
ne heveslerle beklemiştim bugünü ve yarını
ama her zamanki gibi yine olmadı....